Gå til sidens hovedinnhold

Ein sumar til endes

Eg sit her inntil sælsveggen på stølen, som eg gjer kvar morgon etter fjøsstell. I dag ligg skodda tjukk, det er heilt vindstille, og eg høyrer geitebjølla sør i bjørkeskogen.

Kronikk Dette er en kronikk, skrevet av en ekstern bidragsyter. Kronikken gir uttrykk for skribentens holdninger.

No er dagen sett for kva tid geitene skal heim til bygda. Under ei veke har vi att på stølen for denne gong, og det grip meg med eit uendeleg stort vemod. Kvar haust kjem dette vemodet over at noko er forbi. Endå ein sumar lakkar mot slutten.

Så mange kjensler i blanding inni ein. Ei djup lykke og takksemd, ei ro. Og det store vemodet.

Det kjennest som om eg er omgitt av alle mine frå forgagne tider. Bestemor og bestefar, og alle dei som har trødd sine steg i fjellet her lenge før vår tid. Tårene får renne fritt denne morgonen.

Frå høgsumar i slutten av juni med varme, lyse netter, til djupe, heite julidagar, eit haustleg drag i august, og til fargar og vemod i september, ligg sumaren og fløymer i hjarta og sjel. Eg kjenner meg mett, som fylt opp av alt det gode, vakre og trygge. Alle sansar er metta.

Augo har sett geitene kose seg i varm sol, streifande rundt i frodig fjellgras, leike seg i bakkane, hjorta i skuggen ved fjøsveggen. Dei har sett sola stå opp, og legge seg til kvile attom dei kjære fjella. Dei har følgt svalene høgt mot blå himmel i godvêret, sett strå og vier vaie i fjellvind.

Øyra har høyrt vinden suse, og nokon gonger dundre mot husnovene. Dei har høyrt geitebjølla klinge frå myrane, småfuglane kvitre, og rupesteggen skvatre tidleg om morgonen. Dei har høyrt regnet mot ruta, og knitring frå omnen. Og stilla.

Nasen har kjent lukta av solvarm geit, av fjellblomst og vier, av myr og fjell, av varm kaffe på morgonen, og røyken frå ein kveldsvarme i omnen.

Tunga har smakt kaffe i solveggen, blåbær og solvarm krekling rett frå lyngen, og kald geitemjølk frå tanken.

Og skrotten har kjent alt. Mild fjellvind rundt kjakane, som ei mjuk bestemorhand. Solsteik over ryggen. Gras under føtene. Geiteragg under hendene, og varme jur fulle av mjølk. Ein kjælen hund inntil bringa.

Alt dette er verdiar eg har med meg frå eg var liten. Ei tryggheit så gjennomtrengande, varm og god. Og gledeleg nok har eg makta å gje det vidare til mine eigne ungar. No ligg eldste guten min og søv med armane rundt hunden. Han har vore her nokre dagar. Vekk frå mas og jag og skulegang har han lege i graset i mild haustsol og bris frå fjellet, ete blåbær rett frå lyngen, og drukke kald geitemjølk. Eg ser at det gjer han godt. Og det varmar eit morshjarte.

Det er ikkje det at det ikkje blir godt å kome heim til bygda. Det er alltids det også. Men det er som om dette vemodet høyrer med til det å vera i fjellet, og det å skulle forlate det. Den kjensla tek ein med seg heim om hausten, og så går den over i berre varme, gode minner frå sumaren som var. Den er som ei nistepakke for vinteren, som du kan ta fram att i kalde vinterkveldar. Då sovnar du så godt i vissheit om at fleire sumrar står for døra.

Eg kjenner stor takksemd for at eg fekk veksa opp med slekt og familie her oppunder Bitihorn. Kvar sumar på stølen her med besteforeldre, geit og kyr. Og stor takksemd til onkel som endå driv med geit, og let meg få væra her som budeie.

Sjølv om ein kanskje ikkje tenkte så mykje over det som unge, song møtet med fjell og vidde seg inn i sinnet og brende seg fast for alltid.

Kommentarer til denne saken